Een bakje soep met….
In deze serie maak je kennis met de mensen achter De Haagse Soepbus. De vrijwilligers, de leveranciers en de vertegenwoordigers van organisaties waar we mee samenwerken. Deze keer gaan we aan de soep met ons nieuwste bestuurslid Robert de Wee, directeur Zorg bij KesslerPerspektief en saucijzenbroodjes ritselaar bij De Haagse Soepbus.
Ha die Robert, wat is jouw favoriete soep?
“Sorry, ik moet even snel een telefoontje doen. De chauffeur van de Soepbus voor vanavond is onverwacht uitgevallen, dus dat moet eerst even geregeld worden!”
Kan Huco dat niet regelen?
“Natuurlijk, Huco kan alles regelen! Alleen heb ik deze week de Achterwacht en Huco is al druk bezig met de nasi goreng voor vanavond…”
Nasi goreng?? We hebben toch een soepbus?
“Klopt, maar studenten van ROC Mondriaan komen samen met de Canidream Foundation ook porties nasi goreng brengen!”
Hebben we al een chauffeur dan?
“Ja hoor, de Soepbus rijdt vanavond gewoon, zoals elke avond”
Fijn, dan wil ik nu graag weten wat jouw favoriete….
“Ho, momentje! Een lunchroom appt net of we belangstelling voor saucijzenbroodjes hebben, dus die ga ik eerst nog even ritselen.”
Lekker!
“Heel erg lekker, en ook nog helemaal vers en warm afgebakken!”
Super, maar welke soep vind jij nou het lekkerst?
Ouderwetse oer-Hollandse snert! Erwtensoep met alles erop en eraan en roggebrood met katenspek ernaast.”
Kijk, het heeft even geduurd maar we hebben wel een duidelijk antwoord!
“Zeker, en ook nog een chauffeur, saucijzenbroodjes en nasi goreng geregeld, dus dit was een hele goede sessie. Dankjewel!”
Nou, we zijn er nog niet. Hoe ben jij zelf bij de Soepbus terecht gekomen?
“Via mijn werk. Het is bekend dat de Soepbus uit de Kessler Stichting is voortgekomen en ik vind het heel goed dat de Soepbus nu een zelfstandige organisatie is, maar ook nu het KesslerPersektief is bestaat er nog steeds een link. De Soepbus staat hier in de garage, er wordt gebruik gemaakt van de keuken en waar nodig en mogelijk zal KesslerPerspektief de Soepbus ondersteunen. Bijvoorbeeld met onze contacten bij de gemeente. Of zoals vandaag door een van onze medewerkers te vragen om chauffeur te zijn.”
Het is dus eigenlijk een beetje een moetje?
“Nee, absoluut niet. Ik heb het vrijwillig aangeboden en vind het ook fijn dat ik het mag doen. Ik ben mijn hele werkzame leven al actief in het werkveld van zorg en maatschappelijke opvang, maar nergens is de hulpverlening zo direct als bij de Soepbus. Wie komt die krijgt soep. Punt. Geen voorwaarden, geen formulieren, no questions asked. Ik vind dat geweldig want dakloosheid is niet alleen het probleem van mensen die dakloos zijn, maar het is een probleem van ons allemaal en met zijn allen moeten we dat ook oplossen. Nu weet ik wel dat de Soepbus alleen de dakloosheid niet gaat oplossen, maar als ik zie dat we hier met tachtig geweldige vrijwilligers in elk geval die mensen een steuntje in de rug geven en te helpen waar mogelijk, dan doet dat me wat en ben ik blij dat ik daar een heel klein steentje aan bij kan dragen.”
En dat steentje wordt gewaardeerd, de saucijzenbroodjes ook trouwens!
“Hahaha, het is niet elke dag feest hè!”